Toegang bij dagelijkse activiteiten
De Chinese tekst omvat mensen met een beperking en ouderen en laat ook anderen met toegankelijkheidsbehoeften profiteren. Het bereik omvat wegen, gebouwen, vervoer, informatie en diensten. De Engelstalige beschrijving van het ministerie van Justitie noemt ook onderwijs, examens en gezondheidszorg als gebieden waarop de wet ingaat.
Sommige bepalingen voorzien uitdrukkelijk in geleidelijke verandering. Artikel 32 vereist dat publiek gefinancierde websites, dienstverleningsplatforms en mobiele apps geleidelijk aan toegankelijkheidsnormen voldoen. Artikel 39 vereist dat bepaalde publieke dienstverleningsomgevingen begeleiding ter plaatse en menselijke hulp behouden. Een digitaal kanaal neemt dus niet iedere behoefte aan een andere hulpweg weg. [1][2]
Een afzonderlijk perspectief uit het maatschappelijk middenveld
De internationale ngo Humanity & Inclusion beschrijft op haar Chinese programmapagina problemen met toegang tot scholen en werkplekken. Dezelfde pagina zegt dat het programma in 2023 werd afgesloten. Dit materiaal biedt achtergrond over barrières, geen actuele landelijke beoordeling van de resultaten van deze wet. De oudere statistieken worden hier niet gebruikt om de situatie in 2026 te beschrijven.
Wat verder onderzocht moet worden
Toegankelijkheid wordt concreet wanneer iemand zelfstandig een reis kan maken, informatie kan verkrijgen of een dienst kan gebruiken. Onderhoud, toegankelijke alternatieven en ervaringen van mensen zijn daarom relevant naast de bewoordingen van regels. De consultatievereisten in de wet maken het ook relevant te onderzoeken wiens inbreng de uitvoering beïnvloedt.
De wet dateert uit 2023. De wet legt het kader en de ingangsdata vast. Dat bewijst op zichzelf geen landelijke naleving of gemeten verbetering van deelname. Daarvoor zijn gedateerde lokale gegevens en verhalen van betrokken mensen nodig. [1][3]