Een toegankelijke woning maakte plaats voor trappen
Jundi zei dat haar woning zonder trappen was gebouwd om aan haar behoeften te voldoen. Na de verwoesting moest ze 22 treden nemen om de voordeur van haar nieuwe huis in Iktaba te bereiken; de badkamer was ongeschikt voor haar mobiliteit. Ze beschreef hoe vrouwen zelfstandigheid verloren doordat toegankelijke woningen, medicijnen en hulpmiddelen moeilijker te verkrijgen waren. [1]
Lokale netwerken zetten onderwijs en hulp voort
De oprichtster van de vereniging voor revalidatie van mensen met een beperking in Nur Shams coördineerde hulp via haar jarenlange contacten in de gemeenschap. HI meldde voortgezette samenwerking met haar bij humanitaire mijnbestrijding en hulp aan slachtoffers. „Moeders dragen de zwaarste last”, zei ze over de verantwoordelijkheden van vrouwen tijdens de ontheemding. [1]
Ook zorgorganisaties documenteerden belemmeringen
Een afzonderlijk HI-rapport, gepresenteerd in april 2025, was gebaseerd op een enquête onder 16 zorg- en noodhulporganisaties op de Westelijke Jordaanoever. Het bracht verminderde toegang in verband met bewegingsbeperkingen, beschadigde infrastructuur en financiële druk. Het rapport beschreef ook een revalidatiewerkgroep met 18 lokale, overheids- en internationale organisaties. [2][3]