Dostępny dom zastąpiły schody
Jundi powiedziała, że jej dom zbudowano bez schodów zgodnie z jej potrzebami. Po jego zniszczeniu musiała pokonywać 22 stopnie do nowych drzwi w Iktabie i korzystać z łazienki niedostosowanej do jej mobilności. Opisała utratę samodzielności kobiet przy coraz trudniejszym dostępie do dostępnych mieszkań, leków i sprzętu wspomagającego. [1]
Lokalne sieci podtrzymują edukację i pomoc
Założycielka stowarzyszenia rehabilitacji osób z niepełnosprawnościami w Nur Shams koordynowała pomoc dzięki wieloletnim kontaktom społecznym. HI informowała o dalszej współpracy z nią w humanitarnych działaniach przeciwminowych i pomocy ofiarom. „Matki dźwigają największy ciężar” — powiedziała o obowiązkach kobiet podczas przesiedlenia. [1]
Organizacje zdrowotne także dokumentowały bariery
Osobny raport HI przedstawiony w kwietniu 2025 roku opierał się na badaniu 16 organizacji zdrowotnych i ratunkowych na Zachodnim Brzegu. Łączył ograniczony dostęp z restrykcjami przemieszczania się, uszkodzoną infrastrukturą i presją finansową. Opisywał również grupę rehabilitacyjną złożoną z 18 organizacji lokalnych, rządowych i międzynarodowych. [2][3]