Γονείς συζητούν με ανθρώπους που αντιμετωπίζουν παρόμοια εμπόδια
«Για πρώτη φορά, ένιωσα ότι με άκουγαν», είπε η Nazgul, μία από τις μητέρες που συμμετείχαν. Οι συναντήσεις συνδύαζαν συζήτηση για τους ενηλίκους με δραστηριότητες για τα παιδιά σε κοντινό χώρο. Για οικογένειες που αντιμετώπιζαν ακριβές μετακινήσεις προς υπηρεσίες και απομόνωση σε αγροτικές κοινότητες, οι ομάδες δημιουργούσαν μια τακτική ευκαιρία ανταλλαγής πληροφοριών και αναζήτησης στήριξης. [1]
Οι οικογένειες συμμετέχουν στη διαμόρφωση σχεδίων υποστήριξης
Τον Απρίλιο του 2025, η UNICEF περιέγραψε ένα ξεχωριστό πιλοτικό πρόγραμμα στο Suzak, το οποίο ξεκίνησε το 2024 με τρία υπουργεία. Μια ομάδα με ειδικούς στην υγεία, στην εκπαίδευση και στην κοινωνική υποστήριξη εργαζόταν με παιδιά και οικογένειες. Οι γονείς συμμετείχαν στις εργασίες της ομάδας και στην κατάρτιση εξατομικευμένων σχεδίων οικογενειακής υποστήριξης.
Οι ομάδες των χωριών συνεχίζουν τις συναντήσεις
Ένα ρεπορτάζ του Δεκεμβρίου του 2025 παρακολούθησε οικογένειες στο Kyzyl-Tuu, όπου η UNICEF και η Aymira είχαν δημιουργήσει ομάδες αυτοβοήθειας. Οι γονείς συναντιούνταν μία ή δύο φορές τον μήνα, παρακολουθούσαν εργαστήρια με ψυχολόγους και διατηρούσαν επαφή μέσω ομάδων μηνυμάτων. Ο υπεύθυνος κοινοτικής κινητοποίησης της Aymira, Islambek Riskulov, περιέγραψε προσπάθειες σύνδεσης των οικογενειών με τοπική υποστήριξη.