Veranderingen in een gewone werkdag
Lebenshilfes projectprofiel beschrijft aanpassingen die verder gaan dan een gebouw binnenkomen. Een in hoogte verstelbaar bureau betreft de werkplek zelf; een toegankelijk tijdregistratiesysteem betreft een dagelijkse routine voor werknemers. Flexibele uren raken de organisatie van het werk. Hetzelfde profiel noemt inclusieworkshops en terugkerende bijeenkomsten en gesprekken. De maatregelen werden gepresenteerd als steun voor collega’s met lichamelijke, verstandelijke of zintuiglijke beperkingen. Het verslag beschrijft de door de prijs erkende maatregelen, geen technische audit van iedere werkplek of taak. [2]
Een andere prijs vermeldt werkgelegenheid
De deelstaat Opper-Oostenrijk noemde IKEA Linz Haid eveneens als ontvanger van zijn inclusieprijs in 2025, met zilver in de categorie samenwerken. De beschrijving verwees naar flexibele uren, toegankelijke infrastructuur, scholing en negen arbeidsrelaties voor mensen met een beperking. Dat geeft een specifiek gemeld werkgelegenheidscijfer naast het verhaal over werkplekaanpassingen bij de nationale prijs. De deelstaatpagina geeft geen gedetailleerde uitsplitsing van contracten, uren of duur. Het mag daarom geen claim over alle deelnemers aan alle IKEA-inclusieactiviteiten worden. [3]
Bedrijfsvisie en jurybesluit
In het projectprofiel beschreef IKEA Linz Haid-vertegenwoordigster Marlene Foller samenwerken op gelijke voet als een manier om sociale en professionele vaardigheden te versterken. Dat is de verklaring van het bedrijf voor zijn aanpak. Volgens de organisatoren koos een vakjury de nationale prijs, die tijdens een ceremonie in de Weense Aula der Wissenschaften werd bekendgemaakt. IKEA won een categorieprijs; de afzonderlijke financieringsprijs van 10.000 euro ging naar vereniging Right Now. Die twee onderscheidingen mogen niet worden verward. [2][1]
Zelfvertegenwoordiging voegt een bredere eis toe
Tijdens de ceremonie verwelkomde Lebenshilfe-vicevoorzitter en zelfvertegenwoordigster Hanna Kamrat voorbeelden van inclusie, maar vroeg zij politieke voorwaarden die deelname gewoon maken. Ook keerde zij zich tegen bezuinigingen die mensen met een beperking uitsluiten. Haar bijdrage plaatst het bedrijfsvoorbeeld in een breder arbeidsdebat: een geslaagde lokale aanpassing kan worden gedocumenteerd, terwijl toegang tot ondersteuning van bredere structuren blijft afhangen. Linz Haid biedt concrete maatregelen die werkgevers kunnen bekijken, zonder vast te stellen dat dezelfde arbeidskansen al in alle winkels of voor alle sollicitanten bestaan. [1]