Organizacje opisują nieciągłość wsparcia

Badane organizacje mówiły o zależności od krótkich projektów: po wyczerpaniu finansowania usługi ustawały. Ofertę ograniczały również braki kadrowe i wymogi licencyjne. Uczestniczyły m.in. Stowarzyszenie Młodzieży z Niepełnosprawnościami Czarnogóry oraz krajowe stowarzyszenie samorzeczników z niepełnosprawnością intelektualną. [2]

Asystencja osobista nadal trudno dostępna

Raport wskazywał ograniczoną dostępność asystencji i niezaspokojone potrzeby osób z niepełnosprawnością intelektualną, sprzężoną lub znaczną. Organizacje zgłaszały też luki w dostępnym transporcie, tłumaczeniu języka migowego i wsparciu mieszkaniowym. Utrudniały one codzienne czynności oraz wybór sposobu i miejsca życia. [2]

Priorytety do praktycznego sprawdzenia

Osiemnaście organizacji i usługodawców pomogło uszeregować brakujące usługi. Do wyliczenia kosztów wybrano poradnictwo psychologiczne, transport od drzwi do drzwi i asystę dla osób z niepełnosprawnością wzroku. Szerszy program ONZ przewidywał pilotaże oraz współpracę z organizacjami i gminami. Wyniki miały pomóc zaprojektować wsparcie dostępne we własnej społeczności. [2][3]