Wsiadanie bez podnoszenia przez innych

„Dostępny minibus zmienił wszystko” – powiedział Ismaciil. Do zwykłych autobusów musieli go podnosić inni ludzie, a kontrole bezpieczeństwa w budynkach i na lotniskach tworzyły kolejne bariery. Jak wyjaśnił, dostosowany pojazd pozwalał mu bezpiecznie wsiadać i pełniej uczestniczyć w codziennym życiu. [1]

Działacze współpracują ze szkołami

Ten sam program wspierał Ahmeda Mohameda Jamala, działacza z niepełnosprawnością wzroku. W materiale z 2 grudnia 2024 r. UNDP opisał jego szkolenia o prawach oraz spotkania w szkołach Ablaal i Gurmad w Dhusamareeb. Uczestniczyło w nich ponad 80 uczniów i 350 członków lokalnej społeczności. [2]

Sprzęt i silniejszy głos

Program łączył sprzęt wspomagający z rzecznictwem, szkoleniami z języka migowego i wsparciem psychospołecznym. Opis projektu wskazywał też współpracę z instytucjami publicznymi i społeczeństwem obywatelskim przeciw dyskryminacji, w tym barierom dotykającym kobiety i dziewczęta z niepełnosprawnościami. Transport był praktyczną częścią tych szerszych działań. [3][1]