Υπηρεσίες κοντά στην καθημερινή ζωή
Ο νόμος έδωσε προτεραιότητα στη φροντίδα μέσω πρωτοβάθμιων υπηρεσιών και γενικών νοσοκομείων. Κατηύθυνε τα υφιστάμενα ψυχιατρικά νοσοκομεία προς τη μετατροπή σε εξωνοσοκομειακά κέντρα ή γενικά νοσοκομεία και απαγόρευσε την ανέγερση νέων αποκλειστικά ψυχιατρικών νοσοκομείων. Η νοσηλεία ορίστηκε ως εθελοντική έσχατη λύση και όχι ως απάντηση σε στεγαστικά ή οικογενειακά προβλήματα. [1]
Η διεκδίκηση εστίασε στην επιλογή και τη στήριξη
Πριν από την υιοθέτηση, η Human Rights Watch ζήτησε στην υποβολή της τον Φεβρουάριο του 2022 προς την επιτροπή του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία εγγυήσεις κατά της θεραπείας χωρίς συναίνεση και εθελοντικές κοινοτικές υπηρεσίες. Ζήτησε επίσης διαβούλευση με οργανώσεις ατόμων με αναπηρία. Το τελικό κείμενο διατήρησε στενά καθορισμένη διάταξη έκτακτης ανάγκης, όταν απαιτούνταν άμεση θεραπεία και δεν μπορούσε να εκφραστεί συναίνεση. [1]
Η εφαρμογή παρέμεινε αντικείμενο κριτικής
Τον Ιούλιο του 2023, η Human Rights Watch αναγνώρισε τις νέες εγγυήσεις, αλλά ανέφερε ότι χιλιάδες άτομα με ψυχοκοινωνικές αναπηρίες ή προβληματική χρήση ουσιών παρέμεναν μόνιμα σε ιδρύματα. Ζήτησε πλήρη εφαρμογή, ώστε οι ένοικοι να έχουν υποστήριξη για ζωή στις κοινότητές τους. Η νομική αναγνώριση και η πραγματική πρόσβαση σε κοινοτικές υπηρεσίες ήταν επομένως διαφορετικές εξελίξεις.