Gebruikers moeten hun ondersteuning sturen
Het rapport bepleitte dat mensen hun assistentie moeten kunnen kiezen, aansturen en beheren. Beoordelingen moeten aansluiten bij individuele omstandigheden in plaats van vaste plafonds die behoeften ongedekt laten. Voorbeelden kwamen uit Japan, Zweden, Servië en Costa Rica. De aanbevelingen behandelden geografische ongelijkheid en financiering van activiteiten buiten de basale persoonlijke verzorging. [2]
Goede ondersteuning hangt ook af van arbeidsvoorwaarden
Budgetten voor persoonlijke assistentie moeten lonen en praktische organisatiekosten dekken, waaronder administratie, opleiding en reizen. Het rapport koppelde continuïteit van assistentie aan fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden. Ook onderlinge ondersteuning en manieren om mishandeling te melden kwamen aan bod. Naoki Okamoto en Jamie Bolling brachten ervaringen met onafhankelijk leven in bij de presentatie. [2][1]
Een gebruiker beschrijft wat assistentie verandert
Een begeleidende publicatie portretteerde Antonella, een Italiaanse rolstoelgebruiker die stage liep in Brussel, en haar assistent Alice. „Ik voel me zelfstandiger, verantwoordelijker en gelukkiger in mijn leven”, zei Antonella. Zij beschreef assistentie bij werk en vrije tijd en liet ook zien dat handicapuitkeringen en bijdragen van familie nodig konden zijn voor de financiering. [3]