Użytkownicy powinni kierować swoim wsparciem

Raport postulował, by osoby mogły wybierać asystencję, kierować nią i zarządzać. Oceny powinny odpowiadać na indywidualną sytuację zamiast stosować sztywne limity pozostawiające niezaspokojone potrzeby. Przykłady obejmowały Japonię, Szwecję, Serbię i Kostarykę. Zalecenia dotyczyły nierówności terytorialnych oraz finansowania aktywności wykraczających poza podstawową pielęgnację osobistą. [2]

Dobre wsparcie zależy też od warunków pracy

Budżety asystencji osobistej powinny pokrywać płace i koszty organizacji, w tym administracji, szkoleń i podróży. Raport łączył ciągłość asystencji z godnymi warunkami pracy. Omawiał też wsparcie rówieśnicze i sposoby zgłaszania złego traktowania. Naoki Okamoto i Jamie Bolling wnieśli doświadczenia niezależnego życia do dyskusji podczas prezentacji. [2][1]

Użytkowniczka opisuje zmianę dzięki asystencji

Publikacja towarzysząca przedstawiła Antonellę, włoską użytkowniczkę wózka odbywającą staż w Brukseli, i jej asystentkę Alice. „Czuję się w życiu bardziej niezależna, odpowiedzialna i szczęśliwa” — powiedziała Antonella. Opisała asystencję w pracy i czasie wolnym, pokazując również, że do jej finansowania mogły być potrzebne świadczenia związane z niepełnosprawnością i wsparcie rodziny. [3]