Behandeling geweigerd na bekendmaking
De patiënte had haar hiv-status op een medische vragenlijst ingevuld. De beroepsrechter aanvaardde de vaststelling dat de infectie de oorzaak van de weigering was, niet de gevraagde tandheelkundige ingreep. Ook de toepassing van de federale wet op gelijke behandeling van mensen met een beperking werd bevestigd, met aandacht voor sociale barrières rond hiv. [1]
Het hoger beroep veranderde de financiële uitkomst
De rechtbank verwierp het bezwaar van de tandarts tegen de vaststelling van discriminatie, maar achtte 500 euro passend. Ook de verdeling van de proceskosten veranderde. Eerdere openbare verklaringen die de vergoeding uit eerste aanleg vierden, beschrijven dus een tussenfase en niet het uiteindelijke bedrag. [1][2]
Organisaties verbonden de zaak met andere ervaringen
Barbara Murero-Holzbauer, jurist bij Aids Hilfe Wien, beschreef soortgelijke meldingen over geweigerde zorg en afspraken uitsluitend aan het einde van de dag. In het tijdschrift van de organisatie benadrukte zij informatie als middel tegen vooroordelen. Klagsverband-jurist Theresa Hammer had gezegd: ‘Mensen met hiv mogen niet vanwege hun infectie tandzorg worden geweigerd.’ De organisaties gebruikten de zaak om mogelijkheden tegen discriminatie toe te lichten. [3]