Άρνηση θεραπείας μετά τη γνωστοποίηση
Η ασθενής είχε δηλώσει την HIV κατάστασή της σε ιατρικό ερωτηματολόγιο. Το εφετείο δέχθηκε ότι η άρνηση προκλήθηκε από τη λοίμωξη και όχι από την οδοντιατρική πράξη που ζητούσε. Επιβεβαίωσε επίσης την εφαρμογή του ομοσπονδιακού νόμου για την ισότητα των ατόμων με αναπηρία, λαμβάνοντας υπόψη κοινωνικά εμπόδια που συνδέονται με τον HIV. [1]
Η έφεση άλλαξε το οικονομικό αποτέλεσμα
Το δικαστήριο απέρριψε την ένσταση της οδοντιάτρου κατά της διαπίστωσης διάκρισης, αλλά θεώρησε κατάλληλη αποζημίωση τα 500 ευρώ. Άλλαξε και την κατανομή των δικαστικών εξόδων. Οι προγενέστερες δημόσιες δηλώσεις που χαιρέτιζαν την πρωτόδικη αποζημίωση περιγράφουν επομένως ενδιάμεσο στάδιο, όχι το τελικό ποσό. [1][2]
Οι οργανώσεις συνέδεσαν την υπόθεση με άλλες εμπειρίες
Η νομικός της Aids Hilfe Wien Μπάρμπαρα Μουρέρο-Χόλτσμπαουερ περιέγραψε παρόμοιες αναφορές για άρνηση περίθαλψης και ραντεβού μόνο στο τέλος της ημέρας. Στο περιοδικό της οργάνωσης τόνισε την ενημέρωση ως τρόπο αντιμετώπισης των προκαταλήψεων. Η Τερέζα Χάμερ του Klagsverband είχε δηλώσει: «Δεν επιτρέπεται να αρνούνται οδοντιατρική περίθαλψη σε ανθρώπους με HIV λόγω της λοίμωξής τους». Οι οργανώσεις εξήγησαν μέσα από την υπόθεση τις δυνατότητες προσφυγής κατά των διακρίσεων. [3]