Een baan aanbieden volstaat niet zonder toegankelijk vervoer
Suk Raj Sherpa vertelde dat hij een baan niet kon aannemen omdat geschikte huisvesting en vervoer ontbraken. Hij vroeg om scholing over beperkingen voor chauffeurs in het openbaar vervoer. „Een betere toekomst is mogelijk als we samenwerken”, zei hij. De lokale ambtenaar Pema Zangmo zei dat de training haar meer vertrouwen had gegeven om budgetten voor toegankelijkheid te bepleiten. [1]
Een eerder onderzoek toont tekorten buiten de hoofdstad
Een onderzoek van een parlementaire commissie uit juni 2024 stelde vast dat de meeste districten buiten Thimphu geen betaalbaar openbaar vervoer hadden. Ook hing verbetering van toegankelijkheid vaak af van individuele leiders, zonder centrale planning en begrotingstoewijzingen. In Dagana hadden sommige ambtenaren hun kantoor naar de begane grond verplaatst om bezoeken te vergemakkelijken. [2]
Een later verslag beschrijft ziekenhuisverbeteringen
In mei 2026 meldde UNDP-vertegenwoordiger Mohammad Younus dat het districtsziekenhuis voorzieningen had aangepast met hellingbanen, leuningen, toegankelijke toiletten, bewegwijzering en tactiele elementen. Hij verbond het werk met samenwerking tussen de belangenorganisatie, de regering, lokale overheden, het ziekenhuis en UNDP.