Oferta pracy nie wystarczy bez dostępnego transportu
Suk Raj Sherpa opowiedział, że nie mógł przyjąć pracy z powodu braku odpowiedniego zakwaterowania i transportu. Zaapelował o szkolenia dla kierowców transportu publicznego dotyczące niepełnosprawności. „Lepsza przyszłość jest możliwa, jeśli będziemy współpracować” — powiedział. Lokalna urzędniczka Pema Zangmo stwierdziła, że szkolenie dodało jej pewności w zabieganiu o środki na dostępność. [1]
Wcześniejszy przegląd wskazał luki poza stolicą
Przegląd komisji parlamentarnej z czerwca 2024 r. wykazał, że większość dystryktów poza Thimphu nie miała przystępnego cenowo transportu publicznego. Zauważono także, że inicjatywy na rzecz dostępności często zależały od poszczególnych liderów, bez centralnego planowania i przydziału środków. W Daganie niektórzy urzędnicy przenieśli biura na parter, by ułatwić wizyty. [2]
Późniejsza relacja opisuje zmiany w szpitalu
W maju 2026 r. przedstawiciel UNDP Mohammad Younus poinformował, że szpital dystryktowy przebudował swoje pomieszczenia, dodając podjazdy, poręcze, dostępne toalety, oznakowanie i elementy dotykowe. Powiązał te prace ze współpracą organizacji osób z niepełnosprawnościami, rządu, władz lokalnych, szpitala i UNDP.