Pokazywać zwyczajne życie
W wyroku napisanym przez prezesa sądu Dhananjayę Y. Chandrachuda stwierdzono: „Media wizualne muszą odzwierciedlać ich życiowe doświadczenia”. Wezwano do wiernych przedstawień i konsultacji z organizacjami osób z niepełnosprawnościami. Ramy dotyczyły zarówno poniżających stereotypów, jak i obrazów sugerujących, że osoby te muszą mieć wyjątkowe zdolności, aby zasługiwać na szacunek. [1]
Dopuszczenie filmu pozostało w mocy
Malhotra kwestionował język i sposób przedstawienia niepełnosprawności w filmie. Sony Pictures argumentowało, że przesłanie dotyczy mocnych stron i sprawczości bohaterów. Sąd odrzucił żądane zmiany filmu i składu organów certyfikujących, zachęcając jednocześnie do konsultacji z właściwymi ekspertami. [1]
Dostępność dla publiczności kinowej
Wcześniej w tym samym roku ministerstwo informacji wydało odrębne wytyczne dotyczące napisów i audiodeskrypcji w kinach. Standardy ustaliły stopniowe terminy dla filmów i kin, wymagały konsultacji z organizacjami osób z niepełnosprawnościami i przewidywały udogodnienia podczas zwykłych seansów. Obejmowały też szkolenia pracowników i skargi dotyczące niedostępnych usług dostępu. [2][3]