Dagelijkse keuzes zijn afhankelijk van ondersteuning
“Persoonlijke assistentie maakt mensen zichtbaar”, zei Christoph Dirnbacher volgens het verslag van BIZEPS. Hanna Kamrat legde uit dat zij zonder assistentie in een woonvoorziening zou moeten leven. Werner Rosenberger vertelde dat assistentie zowel zijn betaalde werk als zijn vrijwilligerswerk mogelijk maakt. Hun ervaringen verbonden het financieringsdebat met beslissingen over waar mensen wonen en hoe zij hun dag indelen.
Een stelsel verdeeld tussen werk en privéleven
De verklaring van de organisator wees op de verdeling van verantwoordelijkheden tussen de federale overheid en de deelstaten. Deelnemers wilden soepelere overgangen tussen assistentie op het werk en ondersteuning in het privéleven, zodat financiering aansluit bij het dagelijks leven. Zij vroegen ook om meer erkenning voor het beroep van assistent en scholing voor mensen die zelf leidinggeven aan hun assistentie. [1]
Toegang voor mensen die nu worden uitgesloten
Selma Sprajcer vroeg om voldoende financiering, een eerlijke beloning en assistentie voor mensen met verstandelijke en psychosociale beperkingen. Marlies Neumüller stelde dat mensen met een beperking zelf moeten kiezen waar en hoe zij leven. De discussie bracht gebruikers, aanbieders en beleidsmakers bijeen rond veranderingen waarvoor nog wordt gestreden. [2]