Η πρόσβαση στην τουαλέτα ήταν μέρος της υπηρεσίας
Τα δικαστήρια θεώρησαν τη χρήση των τουαλετών αναπόσπαστη από την επίσκεψη στο εστιατόριο. Μια φορητή ράμπα θα αφαιρούσε το εμπόδιο χωρίς οικοδομικές αλλαγές. Το εφετείο απέρριψε τις ενστάσεις του εστιατορίου και επιβεβαίωσε ότι το εμπόδιο έθετε σε μειονεκτική θέση πελάτες με αναπηρία. Η μεταγενέστερη αγορά ράμπας δεν αναιρούσε τη διάκριση που είχε ήδη συμβεί. [1][2]
Η προστασία κάλυψε και τη σύζυγο
Η πρωτόδικη απόφαση αναγνώρισε επίσης διάκριση εις βάρος της Μπιάνκα Γκρος λόγω της στενής σχέσης με τον σύζυγό της. Οι μη προσβάσιμες εγκαταστάσεις τους εμπόδιζαν να χρησιμοποιήσουν μαζί την υπηρεσία. Τα δικαστήρια υπολόγισαν τις αποζημιώσεις με βάση τις συνέπειες της ακύρωσης και την ανάγκη αποτροπής νέων διακρίσεων. [2][1]
Μια οργάνωση αναπηρίας υποστήριξε την υπόθεση
Το ÖZIV Burgenland στήριξε την αγωγή. Ο Γκρος, πρόεδρος της οργάνωσης, περιέγραψε τη δυσκολία να βρεθεί προσβάσιμη λύση για μια συνηθισμένη βραδινή έξοδο. Η νομικός του Klagsverband Τερέζα Χάμερ δήλωσε: «Η προσβασιμότητα είναι ανθρώπινο δικαίωμα». Στην ανακοίνωση του Μαΐου η οργάνωση επιβεβαίωσε την οριστικότητα της απόφασης.