De nieuwe regeling reikt verder dan rechtszaken

Het witboek van het Cabinet Office uit 2025 legt uit dat compensatie ook beschikbaar is voor rechthebbenden die geen rechtszaak aanspanden. Het noemt 15 miljoen JPY voor personen die eugenetische operaties ondergingen en 5 miljoen JPY voor in aanmerking komende echtgenoten. De wet kent ook andere categorieën eenmalige bedragen. Het parlement nam de wet op 8 oktober 2024 unaniem aan; zij werd op 17 oktober afgekondigd. De start in januari opende dus een administratieve route buiten de rechtszaken die staatsverantwoordelijkheid hielpen vaststellen. [2][1]

Slachtoffers bereiken werd een directe taak

Handicaprechtenorganisatie DPI Japan vroeg nationale en prefecturale autoriteiten betrokkenen op te sporen en te bereiken via publiciteit, lokale informatiekanalen en adviespunten. Ook moesten handicaporganisaties en centra voor zelfstandig leven zorgvuldig op vragen reageren en mensen met de relevante publieke diensten verbinden. Het commentaar benadrukte onderzoek van beschikbare dossiers met bescherming van persoonsgegevens. Dat erkent een praktisch probleem bij compensatieregelingen: een wettelijk recht garandeert niet dat een rechthebbende het kent of een aanvraag kan afronden. [3]

Informatie en aanvraaghulp horen bij toegang

De specifieke website van de Children and Families Agency biedt uitleg in meerdere vormen, waaronder een eenvoudigere versie, braillebestanden en video’s met gebarentaal en ondertiteling. Ook beschrijft ze gratis advocaatondersteuning voor mensen die hulp bij een claim willen. Dit zijn concrete toegangsvoorzieningen, geen bewijs dat alle betrokkenen compensatie hebben gekregen. Het Cabinet Office vermeldt dat premier Shigeru Ishiba op de ingangsdatum eisers ontmoette en zei dat de regering zou werken om de nieuwe compensatie bij slachtoffers te brengen. [1][2]

Belangenbehartigers willen ook onderzoek naar het verleden

DPI Japan stelde dat compensatie moet samengaan met onderzoek naar waarom de vroegere wet bleef bestaan en hoe eugenetisch denken het handicapbeleid beïnvloedde. Volgens het Cabinet Office voorziet de nieuwe wet in onderzoek en overweging van maatregelen om herhaling te voorkomen. Dat verbindt individueel herstel met publieke verantwoordelijkheid voor discriminatie. Betaling kan de ontnomen keuzes niet herstellen, maar de wet erkent verantwoordelijkheid en biedt een compensatieroute. De oproep tot onderzoek houdt ook ervaringen en rechten van betrokkenen in het gesprek over toekomstig handicapbeleid. [3][2]