Nowy program wykracza poza procesy sądowe

Biała księga Cabinet Office z 2025 roku wyjaśnia, że rekompensaty są dostępne dla uprawnionych osób, które nie wniosły pozwu. Wymienia 15 mln jenów dla osób poddanych zabiegowi eugenicznemu i 5 mln jenów dla kwalifikujących się małżonków. Ustawa przewiduje również inne kategorie świadczeń ryczałtowych. Parlament przyjął przepisy jednogłośnie 8 października 2024 roku, a promulgowano je 17 października. Styczniowe wejście w życie otworzyło więc drogę administracyjną poza sprawami sądowymi, które pomogły ustalić odpowiedzialność państwa. [2][1]

Dotarcie do ofiar stało się pilnym zadaniem

DPI Japan, organizacja praw osób z niepełnosprawnościami, wezwała władze krajowe i prefekturalne do identyfikowania osób poszkodowanych i docierania do nich poprzez informację publiczną, lokalne kanały i punkty konsultacyjne. Stwierdziła również, że organizacje osób z niepełnosprawnościami i centra niezależnego życia powinny uważnie reagować na pytania i kierować zainteresowanych do właściwych usług publicznych. W komentarzu podkreślono badanie dostępnej dokumentacji przy ochronie danych osobowych. Nacisk ten uwzględnia praktyczny problem programów rekompensat: istnienie prawa nie gwarantuje, że uprawniona osoba o nim wie lub potrafi złożyć wniosek. [3]

Informacja i pomoc przy wniosku są częścią dostępu

Dedykowana strona Agencji do spraw Dzieci i Rodzin udostępnia materiały objaśniające w kilku formatach, w tym prostszą wersję, pliki brajlowskie oraz filmy z językiem migowym i napisami. Opisuje także bezpłatną pomoc prawników dla osób potrzebujących wsparcia przy wniosku. Są to konkretne elementy zapewnienia dostępu, a nie dowód otrzymania rekompensaty przez wszystkich poszkodowanych. Cabinet Office odnotowuje, że premier Shigeru Ishiba spotkał się z powodami w dniu wejścia ustawy w życie i zapowiedział działania rządu na rzecz wypłacenia ofiarom nowych rekompensat. [1][2]

Rzecznicy chcą także zbadania historii

DPI Japan argumentowała, że rekompensatom powinno towarzyszyć zbadanie, dlaczego dawna ustawa obowiązywała tak długo i jak myślenie eugeniczne wpływało na politykę wobec niepełnosprawności. Według Cabinet Office nowe przepisy przewidują dochodzenie i rozważenie środków zapobiegających powtórzeniu takich działań. Łączy to indywidualne naprawienie krzywdy z publiczną odpowiedzialnością za dyskryminację. Wypłata nie przywróci wyborów odebranych ofiarom, lecz ustawa uznaje odpowiedzialność i tworzy drogę do rekompensaty. Postulat zbadania historii utrzymuje również doświadczenia i prawa poszkodowanych w debacie o przyszłej polityce wobec niepełnosprawności. [3][2]