Mieszkanie bez potrzebnej asystencji
Mężczyzna oznaczony inicjałami S. K. wnioskował o 140 godzin asystencji tygodniowo. Kirkkonummi przyznało 60 godzin na aktywności poza domem. Krajowe odwołania nie przyniosły skutku. Wrócił do rodziców, ponieważ nie uzyskał wsparcia potrzebnego do życia we własnym mieszkaniu. [2]
Wsparcie w podejmowaniu decyzji nie może prowadzić do wykluczenia
Władze wymagały, aby wnioskodawcy potrafili określić zakres asystencji i sposób jej świadczenia. Komitet uznał zastosowanie tego warunku za pośrednią dyskryminację S. K. ENIL nagłośniła decyzję w czerwcu 2022 r. Komitet wezwał do ponownego rozpatrzenia wniosku i zmiany przepisów, aby usunąć tę przeszkodę dla osób potrzebujących wsparcia w podejmowaniu decyzji. [2][3]
Monitorowanie trwało nadal w 2026 roku
W raporcie opublikowanym w kwietniu 2026 r. komitet stwierdził, że późniejsze decyzje krajowe nadal nie umożliwiły niezależnego życia i nie wypłacono odszkodowania. Finlandia utrzymywała, że usługi domowe nie mogą zapewnić bezpiecznego życia. Ponieważ krajowe odwołanie pozostawało nierozstrzygnięte, komitet kontynuował dialog dotyczący wykonania zaleceń. [4]