Ένα σπίτι χωρίς την αναγκαία βοήθεια
Ο άνδρας, που αναφέρεται ως S. K., είχε ζητήσει 140 ώρες βοήθειας την εβδομάδα. Το Kirkkonummi ενέκρινε 60 ώρες για δραστηριότητες εκτός σπιτιού. Οι εσωτερικές προσφυγές απέτυχαν και επέστρεψε στους γονείς του, επειδή δεν εξασφάλισε την υποστήριξη που χρειαζόταν για να ζήσει στο διαμέρισμά του. [2]
Η υποστήριξη αποφάσεων δεν μπορεί να γίνεται λόγος αποκλεισμού
Οι αρχές απαιτούσαν οι αιτούντες να μπορούν να καθορίζουν τη βοήθεια και τον τρόπο παροχής της. Η επιτροπή έκρινε ότι η εφαρμογή του όρου συνιστούσε έμμεση διάκριση κατά του S. K. Το ENIL ανέδειξε την απόφαση τον Ιούνιο του 2022. Η επιτροπή ζήτησε επανεξέταση της αίτησης και αλλαγή της νομοθεσίας ώστε να αρθεί το εμπόδιο για όσους χρειάζονται υποστήριξη στη λήψη αποφάσεων. [2][3]
Η παρακολούθηση παρέμενε ανοιχτή το 2026
Σε έκθεση που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2026, η επιτροπή ανέφερε ότι μεταγενέστερες εσωτερικές αποφάσεις δεν είχαν ακόμη επιτρέψει ανεξάρτητη διαβίωση και δεν είχε καταβληθεί αποζημίωση. Η Φινλανδία υποστήριζε ότι οι υπηρεσίες στο σπίτι δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν ασφαλή διαβίωση. Με εσωτερική προσφυγή σε εκκρεμότητα, η επιτροπή διατήρησε ανοιχτό τον διάλογο παρακολούθησης. [4]