Kampania wspierana przez organizacje osób z niepełnosprawnościami
W czerwcu 2024 r. African Disability Forum powitało złożenie 15 ratyfikacji wymaganych do wejścia protokołu w życie. Organizacja panafrykańska informowała o współpracy z partnerami i innymi uczestnikami na rzecz ratyfikacji. Przedstawiała protokół jako uzupełnienie konwencji ONZ, uwzględniające doświadczenia afrykańskie, w tym osób z albinizmem. Była to relacja ADF o wspólnym rzecznictwie, bez twierdzenia, że jedna organizacja samodzielnie doprowadziła do skuteczności prawnej traktatu.
Życie w społeczności ma wymiar organizacyjny
Artykuł 14 protokołu uznaje prawo do życia w społeczności z wyborem równym innym. Dotyczy miejsca i osób, z którymi się mieszka, dostępu do wsparcia środowiskowego i zwykłych usług publicznych. Jeden przepis odnosi się do ośrodków życia w społeczności tworzonych lub organizowanych przez osoby z niepełnosprawnościami: państwa strony mają wspierać ich szkolenia, pomoc osób z podobnymi doświadczeniami, asystencję osobistą i inne usługi. Daje to własnym organizacjom osób z niepełnosprawnościami miejsce w systemie, obok praw jednostki i obowiązków rządu. [3]
Nairobi łączy prawa z budżetami i wsparciem
Przedstawiciele na konferencji African Disability Forum w Nairobi od 2 do 4 września 2024 r. przyjęli deklarację wzywającą do szerszej ratyfikacji i wdrożenia krajowego. Połączyli budżety publiczne z praktycznym wsparciem: wykwalifikowanymi tłumaczami języka migowego, dostępnymi formatami, asystencją i urządzeniami wspomagającymi. Domagali się też udziału osób z niepełnosprawnościami przez ich organizacje w projektowaniu, realizacji i monitorowaniu polityk. Szczególną uwagę poświęcili grupom doświadczającym nakładającej się dyskryminacji, w tym kobietom, osobom o dużych potrzebach wsparcia, uchodźcom i osobom z albinizmem.
Wejście w życie rozpoczyna rozliczanie działań
Rezolucja Komisji Afrykańskiej z listopada 2024 r. uznała rzecznictwo osób z niepełnosprawnościami, ich organizacji i innych podmiotów społecznych. Wezwała państwa strony do konkretnych kroków we współpracy z zainteresowanymi oraz do mechanizmów odpowiedzialności obejmujących społeczeństwo obywatelskie i rządowe punkty kontaktowe. Wyjaśnia to, dlaczego ratyfikację i świadczenie usług trzeba opisywać osobno. Wejście protokołu w życie było zmianą prawną, a postulaty z Nairobi i rezolucja wezwaniami do dalszych działań. Żaden z tych faktów nie dowodzi powszechnej dostępności asystencji lub równego życia w społeczności na całym kontynencie. [1][4]